Mike is geboren op 22 febr 1993 en is overleden  op 22 febr 1993

Donny en Priscilla zijn geboren op 4 febr 1994 en zijn overleden op 4 febr 1994

Jimmy en Ferry zijn geboren op 25 aug 1994 en zijn overleden op 25 aug 1994

 

Mijn verhaal over het  intens grote verdriet en verlies van onze kindjes

 

Wat waren we blij en trots met de geboorte van ons eerste  kindje Nicky op 12 januari  1989 kwam hij ter wereld. Het was voor ons de  eerste stap naar een groot gezin. Een wens die ik van jongs af aan al had.  Al dat grut om mijn heen en lekker moederen. De zwangerschap van Nicky  verliep zonder problemen. Van een groot gezin droomde ik  maar niet te weten wat ons te wachten stond. Bij mijn tweede zwangerschap begon de ellende. Ik vergeet de dag nooit meer en voelt nog steeds als de dag van vandaag. Ik was 23 weken zwanger  mijn man en nicky waren boeken aan het halen voor geboorte kaartjes en ik was thuisgebleven . En was een beetje aan het rusten en zat een badjasje te maken voor de baby.

Plotseling kreeg ik bloedverlies. Ik rende in paniek naar de buurvrouw  die de verloskundige belde en mij meteen doorstuurde naar het ziekenhuis .Er moest zo snel mogelijk een echo gemaakt worden. De uitslag was verschrikkelijk. Ik  kreeg te horen dat  de placenta de moederkoek was losgelaten en ons kindje daardoor was gestorven.De bevalling was een hel ons zoontje Mike werd doodgeboren. Het drong maar niet tot me door .Dan moet je naar huis met lege handen en  het drong nog steeds niet tot mijn door. Totdat ik de babykamer instapte en ik door de grond ging en besefte dat zijn wiegje leeg bleef.

In juli  1993 raakte ik weer zwanger wat waren we bang, maar ook weer zo blij .Vooral toen we hoorde dat ik zwanger was van een tweeling.  Mijn oma is van een tweeling. Ik weet nog dat ze zei de lieverd, nou kind dat ik dat nog mag mee maken op me oude dag. Dat mijn kleinkind een tweeling krijgt. Het was nog niemand overkomen in de familie. Mijn zwangerschap verliep perfect en ik was  29 weken en 3 dagen zwanger . Ik kreeg plotseling pijnscheuten in mijn onderrug,voorweeen dacht ik toen. Ik ging  gelijk naar het ziekenhuis waar de verpleegkundige haar best deed om mijn met een paar worden gerust te stellen. Zelf had ik er geen goed gevoel over . De verpleegkundige maakte een CTG die er goed uit zag . Ik heb een uur gelegen zonder een arts te hebben gezien wat zeker met mijn voorgeschiedenis gelijk had moeten gebeuren. Mijn man trof de gynaecoloog die bij de geboorte van Mike was geweest op de gang en mijn man vroeg aan hem moet je niet gaan kijken. Het antwoord van de arts daarop was, nee want ik heb net het CTG gezien in de artsenkamer en maak je maar geen zorgen het gaat goed .De monitor van het  CTG van de verloskamer was ook  aangesloten op die van de artsenkamer. Toen gebeurde het ergste wat ik had kunnen bedenken.Ik kreeg weer bloedverlies. Mijn hart stond stil en ik gilde NIET WEER O GOD  NIET WEER!!! .Nick die ik mee had genomen, niet te bedenken , dat dit zou gebeuren anders neem  je het kind niet mee gilde over de gang en zocht met zijn vader  een dokter.  Daar kwam de arts , die ik voor het eerst zag na een uur Het was te laat, ze waren al overleden. Dat bleek uit een echo die ze toen voor het eerst maakte . En weer had me moederkoek losgelaten . Gek werd ik van verdriet . We verloren ons zoontje en dochtertje.  De bevalling was verschrikkelijk.Ik had zo enorm veel bloedverlies dat ze nog gingen vrezen voor mijn leven. Ik had ook nog een stuitbevalling Donny lag in een stuit en Priscilla lag in een dwarsligging.  Na de bevalling moesten we de begrafenis regelen.  Dat was ook zo verschrikkelijk.  We hebben  Donny  en Priscilla  zelf aangekleed en ze twee beertjes meegegeven. De begrafenis ondernemer wilde ze apart  in een eigen kistje begraven . Ik keek hem aan en hij zal mijn blik nooit meer vergeten. Ik kon die man wel van alles aan doen. Ik zei  met tranen in mijn ogen. Dat ze van ons gescheiden moeten worden is al erg genoeg maar niet van elkaar .Ze hebben samen in mijn buik gezeten en ze blijven bij elkaar voor nu en ook voor altijd. De begrafenis heb ik in een roes beleefd . Ik kon van zwakte niet op mijn benen staan. Familie, vrienden en buren daar hebben wij een hoop steun aan gehad.  Nick en mijn man sleepte mijn er door heen . Ik moest verder en zo vaak keek ik wanhopig naar boven en bad tot God en zei dan .  Hoe moet ik verder??? . Hoe moet dat???.

Heel snel daarop werd ik weer zwanger dat was niet de bedoeling . Ik schrok me rot.  Ik zag de mensen denken Gerda hoe kun je  nu al weer zwanger zijn en ik ben daar heel eerlijk in ze hadden gelijk. We waren nog het verlies aan het verwerken wat je nooit verwerkt daar ben ik na jaren achter. Het bleek wederom een tweeling te zijn ,een eeneiige tweeling zei de gynaecoloog.  En soms had ik van die rare gedachtes.En stiekem  dacht ik dat,dat God ze terug aan ons gaf. Op een gegeven moment haal je de moed uit elke hoek. Al is het maar  dat je het weer even kon dragen die angst die intense diepe angst was ondraaglijk . Ik moest naar het ziekenhuis voor een routine echo en  de gynaecoloog maakte nog een geintje en zei we nemen je bijna op Gerda.  Ik was 22 weken zwanger en ze wilde mij met 26 weken opnemen en de kinderen met 32 weken halen met een keizersnee. Toen hij de echo maakte zag ik zijn gezicht lijkwit worden.En zei  tegen  hem ,het is niet goed. Nee zei hij ik zie geen activiteit. Mijn beschermengel week  dus opnieuw van mijn zijde . De geschiedenis herhaalde zich voor de derde keer en ik verloor weer twee zoontjes Jimmy en Ferry. Dit keer was het niet de moederkoek die losliet.De oorzaak was onduidelijk en ze vroegen ons de kindjes te laten onderzoeken. Die beslissing viel ons zwaar heel zwaar. Ik heb daar als de dag als vandaag nog pijn van. De uitslag van het onderzoek was  dat een  van onze zoontjes zich in de navelstreng had gedraaid en het bloedtoevoer stopte naar zijn broertje en nog veel meer wat ik niet eens kan verwoorden. Het ene rouwproces was nog niet verwerkt of we zaten in het volgende. Ik kwam in een dal zo diep als het maar zijn kan Ik sloot mezelf op en haatte het leven en had het gevoel dat het leven mij ook haatte . Gesprekken met vrienden liepen op niets meer uit. Ik voelde mij een wandelende doodskist. Ik kreeg fobieen enz.. Ik was kwaad zo kwaad en de onmacht vloog mij naar de keel ,dag in dag uit. Alles kwam omhoog en ik voelde me  gepakt  door alles en iedereen .En daar kwam de dag. Wij begonnen een rechtzaak tegen het ziekenhuis. Ik was zo kwaad!!! en verdrietig. Ik keek in de spiegel en dacht als niemand zijn mond open trekt gebeurd er nooit wat. Het hele gebeuren dat ze mij in de steek hadden gelaten met Donny en Priscilla,en een uur lang aan ons lot hadden overgelaten zat  me hoog en was een kwelgeest in mijn ziel. Ik heb voor dat ik de zaak begon duizenden keren kenbaar gemaakt aan de artsen waarom ik een uur lang geen hulp had gehad. Ook aan de Arts op de gang, die mijn man geruststelde dat het goed ging hebben we gevraagd, waarom hij niet doorliep en even kwam kijken. Zijn antwoord was toen . Ik had geen dienst,. het was niet mijn dienst zij hij !!!. En als ik dan had gaan kijken zei hij ,dan zeg de andere gynaecoloog tegen mij ,daar heb je die wijsneus ook weer. Ik wist niet wat ik hoorde !!! Ik dacht dit kan niet waar zijn!!!, dat hij een patient daarom geen hulp bied. Het  zal de patient een zorg zijn hoe ze elkaar onderling noemen. Ik had hulp moeten hebben. En dat gevoel raakte ik maar niet kwijt .Wij begonnen de zaak en dachten ,,kom maar op!!!. Patienten zijn ook mensen!!!. En hebben recht op de waarheid. Ik had zoveel verloren. En er moest iets gebeuren. De  zaak begon  in 1995. Want de arts had zijn kans en genoeg tijd gehad ,om zonder een advocaat toe te geven dat hij fout was. En ik voelde mij niet gehoord en ik voelde me voor de tweede keer in de steek gelaten. Daar sta je dan in de kou en als een vuilniszak voelde ik mij buiten gezet . Je kinderen zijn dood, en niemand vertelde mij de waarheid. Ik voelde mij in de steek gelaten door de Artsen . En er werd niet naar ons geluisterd.  In het verloop van de procedure  gaven ze elkaar de schuld en probeerde van alles om hun handen in onschuld te wassen.  De zaak koste ons hoop energie en vechtlust en verdriet en haast me halve leven . Wat allemaal voorkomen had kunnen worden door de arts  die niet kwam kijken op de verloskamer omdat hij geen dienst had. Maar zich wel zo vrij voelde om in een ander zijn dienst , mijn man op de gang gerust te stellen ,  dat we ons geen zorgen hoefde te maken. En ik vond dat heel tegenstrijdig. Ook gaf hij nog als excuus dat hij mijn man niet had herkend. Ik heb nooit geweten dat ook dat een reden is om een patient geen hulp te bieden. Daar had ik nog nooit van gehoord!!!.  Hij had de geboorte van Mike meegemaakt . Ik liep zelfs bij hem en een collega van hem onder controle van Donny en Priscilla. Dus het niet herkennen van mijn man, wat absoluut in mijn ogen geen reden is om een patient geen hulp te bieden, bracht nog is extra leed. Dat ging  zo verschrikkelijk leven. Ik had er nachtmerries van en leefde er dag en  nacht mee en kon niet rouwen . Ik werd er  beroerd van als ik eraan dacht. Terwijl de zaak liep werd ik in mei 1998  opnieuw zwanger. Ik ging naar een ander ziekenhuis .Ik trof een gynaecoloog die ik gelijk vertrouwde en die in mij geloofde. Hij begeleide mij alleen zonder andere artsen erbij . Ik had zo weinig vertrouwen in de artsen gekregen. Dat het mij  teveel moeite had gekost om iedereen te vertrouwen. Ik had een  goede zwangerschap. De angst was enorm en niet te omschrijven. Elk schopje wat ik voelde gaf mij de kracht om  overeind te blijven . Maar ik bleef bidden ,al wist ik soms niet waarvoor. Want bidden deed ik altijd en het hielp zo vaak niet. Ik was positief en had een goed gevoel. Ondertussen liep ook de zaak van Donny en Priscilla door. Ik werd geconfronteerd met alles wat maar mogelijk was. Vechten voor de waarheid van je overleden kinderen. En zwanger zijn met de angst dat je kind weer overlijd . Maar ik hield vol . Het ging om onze kinderen en niet om een pak suiker. En de waarheid moest op tafel komen . Het was 22 december  1998 .De zaak werd uitgesproken . We hadden gelijk. Maar dat wisten wij in februari 1994 ook al !!! . De verpleegkundige had direct hulp moeten halen. De regels moesten vernieuwd worden ,hoe de artsen en verpleegkundige in acute situaties moesten handelen. En het apparatuur moest  ook vernieuwd worden. Ze waren fout geweest. Ik kreeg  een excuus. Dat  excuus en al die spijt dat deed ons niets meer. Voor een excuus hoef je als patient niet voor op je knieen.   Ik vond dat hun op de knieen moesten en niet wij. Als wij al wisten dat ze in 1994 fout waren geweest. Dan wist de arts  en de verpleegkundige dat zeker. En 3 jaar een patient een procedure te laten doorlopen ,voor je recht was voor ons in deze  situatie onmenselijk . Ik ben er altijd van uitgegaan dat artsen en verpleegkundigen niet opzettelijk fouten maken. Maar als  ze dan op deze manier pas de waarheid kunnen vertellen. Dan zijn het in mijn  ogen geen artsen en verpleegkundigen. Dan zijn het in mijn ogen automobilisten die doorrijden na een een ongeval te hebben gezien en te hebben veroorzaakt. Ik was blij dat het was uitgesproken .En ik voelde mijn moeder in hart en nieren. Wij hebben er niets meer aan. Maar andere ouders  kan dit leed misschien wel bespaard blijven . Dat is het enige wat mij troost geeft. Het enigste wat mijn man en ik wilden was een excuus, en de waarheid. Maar niet na 3 jaar een procedure te hebben doorlopen pas met een excuus komen . Ik wilde rechtvaardigheid en geen bedragen en geen vergoedingen. Niets moest ik hebben van hun . Ik wou geen smartengeld . Ik liet mijn  verdriet en ons recht niet afkopen.

 

Het werd Januari !!!

Daar kwam de MOOIE DAG !!!  Op 12 januari werd Nicky van ons 10 jaar en 13 januari  1999 werd na 38  doodsbange weken ons zoontje Jessey met een goede bevalling ,gezond en wel geboren en kreeg Nick een broertje. We waren dol en dolgelukkig en ook  verdrietig tegelijk. Ik had last van gemengde emoties Ik had een prachtige kraamtijd en door de gesprekken met de kraamvisite en alle kaarten die ik las daar haalde ik uit hoe de mensen met ons meegeleefd hadden .Waar ik ze dan ook heel dankbaar voor bent en nog steeds.Ook al hebben wij twee heerlijke jongens .Er zal altijd in ons hart een grote leegte blijven.